neye, ne kadar öncelik vermem gerektiği konusunda kafa karışıklığı yaşadığım bir dönemdeyim.
kafamın içerisinde binlerce tilki saklambaç oynuyor sanki.

eve yapılacak bir ton alışverişimiz, düzene sokulacak bin türlü eşyamız, kendimiz için yapmamız gereken planlamalar, hayalini kurduğumuz bir tatil var.

bebeğimiz büyüyor. daha fazla hissetmeye başlıyorum artık. 11. haftayı geride bıraktık ve bu kadar hafta nasıl geçti çok kısa gibi gelen, bir o kadar uzun süren..

kısa bir ayvalık gezisi oldu ailece çıktığımız. canımız, fundamız, onurumuz ve biriciğimiz tibetimizi gördüğümüz.

aile ile olan anlarımın tadını hiç birşeyde alamıyorum ve sanki yaş geçtikçe daha fazla kıymetleniyorlar.

bugün günlerden Cuma. bunun bir yıl öncesinde sabahlarını bile farklı geçirirdim Cuma'nın. şimdilerde belki iş ortamının daha huzurlu bir hale gelmesi, belki ev hayatının.. her günden çok da farklı değil. herhangi bir günde de o eski Cuma ruhunu yakalayabildiğimden çok farkı kalmadı artık bu son hafta gününün..

bütün yapılacak işler içinde tatil en yüksek cazibeye sahip olanı. deli gibi istediğim..

hayatın her evresinde direnişten ayrılmamak gerek.

neye umut besleyeceğin, neyin karşısında duracağını bilmen gerek..

başkaldırının saygısızlık ve hadsizlik unsuru taşımadığını bilmen gerek..

insan olanın çeşitli fikirlerden örülerek birbirine tutunduğunu bilmen gerek..

İki insan bir araya gelince önce sevgi oluşur.. bilmen gerek. araya kötülük eken samimi diyaloglar değil, yalnızlığı kişiliğini kirletip hapsetmiş insanlardır.