Anne..

İçimde 24 saat boyunca yorulmak nedir bilmeden kımıldanıp duran bebeğim. Bana dünya üzerinde içimin titrediği tek kelimeyi söyleyecek olan bebeğim..

32. haftamızı doldurmak için gün sayıyorum. Çalışmaya devam edeceğim için belki hayatımda çok bir değişiklik olmayacak ama o oiçimdeki güzel şey biraz daha bana yakınlaşacak, babasına yakınlaşacak, açıp kapadığı gözleriyle dünyaya daha fazla hazırlayacak kendini..

Hafta olarak bir çok hazırlığımın bitmiş olması gerekiyordu ama bitmedi, bitemedi. Çeşitli sebeplerle.
Mercanımız uslu durur ve mümkün olduğunca durursa şu andaki sıcak yuvasında annesi de yavaş yavaş hazırlanıp onu beklemeye geçecek.

hayatımın hiç bir döneminde 'keşke çalışmasam' gibi bir cümle kurmamışımdır. hala daha kurmadım aslında. sadece içimden geçiriyorum. Hamilelik sürecini bile gerektiği gibi yaşayamıyorsun belli bir mesaide çalışınca. Bebek doğduktan sonra ise kısacık bir zaman dilimi var anne ve bebeğin önünde.

Düşündükçe hüzünleniyorum. Sana ihtiyacı olan, tamamen savunmasız bir bebeği bırakıp işe gitmek.

Belki bu gece sevgilimin yanımda olmayışından da biraz daha duygusalım.

kalkmalıyım şimdi.. hala yapabildiğim, basit gibi görünen ama bana gün geçtikçe engelli atlama yorgunluğu veren işleri tamamlamalıyım. Çamaşırlar yıkanmalı, ev derlenip toparlanmalı.. bebeğimiz, göbeğimiz dinlenmeye çekilmeli.. Kocamaaan göbeğimiz :)